Każdy człowiek pragnie mieć jak największe grono
znajomych, przyjaciół. Dokładnie tak samo jest ze wspólnotami, które przecież tworzone
są przez ludzi. Nie inaczej jest z Zakonem Paulinów, który również pragnie mieć
swoich przyjaciół, grono ludzi, którzy nie będąc formalnie w gronie zakonników,
są wciągani w Rodzinę paulińską poprzez nadanie zaszczytnego tytułu KONFRATRA
ZAKONU PAULINÓW.
Konfraternia paulińska, jako nieformalne stowarzyszenie
dobrodziejów i przyjaciół Zakonu, sięga swymi początkami połowy XIV wieku. Nie
stanowiła ona prawnej organizacji, ale była to duchowa łączność Zakonu z
uprzywilejowanym gronem swoich dobrodziejów, przyjaciół i współpracowników.
Dzięki tej wspólnocie z osobami duchowymi i świeckimi, paulini mogli lepiej
realizować swoje posłannictwo w Kościele. Konfratrzy stawali się
współuczestnikami wszelkich dóbr duchowych Zakonu zarówno za życia jak i po
śmierci.
Każdy człowiek posiada
różne dary i talenty, którymi został obdarowany przez dobrego Boga. Również
śpiew i gra na różnych instrumentach są takim darem. Dobrze, że wielu ludzi
pragnie te dary wykorzystywać również by chwalić nimi ich dawcę, dlatego to w
niedzielę 26 października 2008 r. odbył się w Chicago XXVII Festiwal Polskiej
Piosenki Religijnej, który w tym roku rozbrzmiewał pod hasłem "Wyśpiewajmy chwałę Maryi". Dzięki
wielkiemu zaangażowaniu kilku osób Festiwal ten wpisał się już na stałe w
kalendarz imprez kulturalnych wśród polonii chicagowskiej. Poziom Festiwalu
rośnie z roku na rok za co chwała i dziękczynienie nade wszystko tym wszystkim osobom,
które bezinteresownie, poświęcając swój własny czas, przygotowują młodych
wykonawców do tego Festiwalu, ale również do innych wydarzeń mających miejsce w
polonijnych parafiach w Chicago i okolicy. W tegorocznym Festiwalu
zaprezentowało się ok. 450 wykonawców, którzy jako soliści i zespoły
zaprezentowali 44 utwory w bardzo różnorakim stylu, jak muzyka klasyczna, pop, rock,
reggae czy nawet ludowa piosenka góralska w rockowej aranżacji.
Każdy
człowiek posiada dar powołania. Podstawowym powołaniem człowieka, które dla
wielu ludzi jest bardzo interesującym, a dla równie wielkiej liczby ludzi,
bardzo drażliwym, jest świętość. Pojęcie świętości może być rozumiane w
trzech aspektach: 1. jako świętość konsekracyjna, 2. świętość etyczna
3. świętość ontologiczna.
Pielgrzymka jest podrożą podjętą z pobudek religijnych do miejsc świętych. Motywem podjęcia trudu pielgrzymowania może być chęć zadośćuczynienia za popełnione czyny, grzechy lub tez chęć wyrażenia prośby, np. o zdrowie, o pomyślność czy tez o nawrócenie. Pątnicy pielgrzymują również, ażeby wyrazić wdzięczność, np. za długo oczekiwane narodziny dziecka, odzyskanie sprawności fizycznej.
Pielgrzymowanie wiąże sie tez ze składaniem wotum w sanktuarium, do którego sie wędrowało, jak to ma właśnie miejsce w katolicyzmie. Pielgrzymowanie należy do istoty człowieczeństwa i wynika z wielkiego pragnienia spotkania ze Świętością, jaka dla Polaków i pielgrzymów z całego niemal świata jest Cudowna Ikona Matki Bożej Jasnogórskiej. Dla pątników, czas pielgrzymki to wielkie przeżycie.
Święta Anna (hebr. hannah: łaska, wdzięk) była babcią Jezusa, matką Maryi i żoną św. Joachima. O jej życiu nie znajdziemy żadnych informacji w księgach Nowego Testamentu. Ewangelie milczą na jej temat. Jedyne informacje dotyczące życia świętej Anny pojawiają się w pismach apokryficznych, pochodzących z początków chrześcijaństwa. Apokryfy nie należą do ksiąg natchnionych, ale w swojej treści oprócz opisów legendarnych i baśniowych, zawierają informacje prawdziwe, przekazywane przez Tradycję Kościoła. Najwięcej wiadomości o matce Maryi znajdziemy w Protoewangelii Jakuba i Ewangelii Pseudo-Mateusza.