Nieraz jesteśmy smutni, przygnębieni, nie potrafimy się szczerze uśmiechnąć, cieszyć. To znak, że nadal o własnych siłach próbujemy wieść życie, że jeszcze iluzja samowystarczalności nam rysuje drogi, że jeszcze nie poznaliśmy Zmartwychwstałego i nie przylgnęliśmy do Niego całym sercem. Potrzeba wciąż na nowo odkrywać Zmartwychwstałego, obecnego w Kościele jako wspólnocie świętych i grzeszników, męczenników i upadających. Trzeba odkryć na nowo niezwykłą obecność Zmartwychwstałego w Eucharystii i jej moc. Ktoś po spotkaniu Odnowy w Duchu Świętym zwierzył się: „Kiedy pomyśli się, że tak blisko człowieka jest Bóg, to aż ciarki przechodzą"...

Miłość naszego Pana do uczniów zdumiewa rozmiarem troski. Jego słowa niosą pociechę i zapewnienie o wypełnieniu ich opuszczonych serc Pocieszycielem, Duchem Świętym. Niedługi będzie czas ich opuszczenia. Ci, którzy zaufali Panu, nigdy nie czują się sierotami. Nigdy nie doznają osamotnienia. Nie cierpią na depresję. Nie są przerażeni brakiem kogoś, kto by ich kochał. Nie zostawił ich sierotami, ponieważ oni nie „osierocili" Jego przykazań. Nie wolno pominąć tej wyjątkowej troski uczniów o przykazania, które przecież nie są miłymi pochlebstwami dla naszej pychy.

Zwykle z miłością traktujemy tylko tych, którzy są wobec nas mili i schlebiają naszym upodobaniom. Ostre słowa Jezusa, które były dla apostolskiej chciwości, pychy i żądzy jak ciasne przejścia w murze, przez które można się przecisnąć, jedynie zostawiwszy wszystko za sobą. Uczniowie ukochali przykazania Jezusa i strzegli ich jak największego skarbu serca! Dla tego, kto nie „osierocił" najtrudniejszych i najsurowszych przykazań Boga, Zbawca ma najsłodsze pocieszenie i najczulszą miłość.

Zatem jak zrozumieć słowa: „Nie zostawię was sierotami"? Sierota to ktoś opuszczony, zaniedbany, pozbawiony czegoś lub kogoś, ubogi, doznający braków. Osierocenie - to najtrafniejsze określenie egzystencjalnej pustki człowieka współczesnego. Większość ludzi w cywilizacji zachodniej żyje w strachu, nieufności, w samotności, a im wyraźniejsze staje się ich oblicze ateizmu - porzucenia Boga - tym częstsze stają się rozwody i porzucenia własnych dzieci. Im bardziej opustoszałe są świątynie chrześcijańskie, tym bardziej pusto się robi w domach. Brakuje czułości i wierności między ludźmi, ponieważ zaczęliśmy dyskutować o tym, czy Bóg umarł, czy nigdy Go nie było. Pojawia się coraz więcej domów dziecka wypełnionych po brzegi sierotami, ponieważ Bóg został przez nas odsunięty jak niepotrzebne dziecko. Chorujemy na chrystoalergię i jest czymś poprawnym w oczach wielu być aborcjonistą, ale koniecznie trzeba być obrońcą wyrzuconych psów i użalać się nad zwierzętami futerkowymi. Zamiast słuchać dogmatów Kościoła, trzeba słuchać dyktatorów mody...

A Chrystus nie zostawi sierotami tych, którzy nie osierocą Jego przykazań, nawet jeśli będą one nie tylko niemodne, ale i zakazane. Jezus obiecuje nam dzisiaj wierność, którą zastąpiliśmy słowem - nie daj się złapać...; obiecuje nam miłość - którą my zastapiliśmy słowem - ja potrzebuję, mnie się należy...; obiecuje nam 7 darów Ducha Świętego - które my zastapiliśmy - 7 grzechami głównymi...

Jezus ... świat - dwa odległe brzegi... zatem bracie i siostro, który z nich jest Ci bliższy, na którym z brzegów chcesz żyć...? Stańmy się „sierotami tego świata", aby nieustannie być obdarowywanym mocą zmartwychwstałego w oczekiwaniu na najpiękniejsze dary - dary Ducha Świętego... które On chce nam posłać z miłości do każdego z nas...

O. Dominik Libiszewski OSPPE