Diakon Rafał Kandora OSPPE, od 17 lutego 2010 r. rozpoczął  praktykę diakońską w Amerykanskiej Częstochowie, jest to czas bezpośredniego przygotowania się do przyjęcia Święceń Kapłańskich. 

Pamiętam pewne wydarzenie - relacjonuje dk. Rafał - które miało miejsce na katechezie w jednej z krakowskich szkół podstawowych. Na początku lekcji, przestawiłem się, że jestem paulinem – diakonem. Od razu padło pytanie ze środka sali, co oznacza być diakonem. Miałem, więc nie lada wyzwanie by wytłumaczyć klasie, czym właściwie jest diakonat. Trudziłem się z każdej strony by jak najlepiej rozwikłać ich wątpliwość. I gdy tak się zmagałem, znienacka padło stwierdzenie, że diakon to taki prawie ksiądz i rzecz jasna było to chyba najlepsze określenie, które mogło im, choć w niewielkim stopniu przybliżyć, czym jest diakonat.

W Kościele owi prawie księża pojawili się właściwie na samym początku. Pierwsi diakoni zostali ustanowieni przez apostołów, którzy chcieli zażegnać spór w kościele pierwotnym dotyczący troski o ubogich i wdowy. Posługa ich koncentrowała się na niesieniu pomocy innym wierzącym ale nie tylko. Dzieje Apostolskie w pierwszych rozdziałach wskazują, że również ich zadaniem było głoszenie Słowa Bożego i nauczanie, czego przykładem są: święty Szczepan oraz święty Filip. W następnych wiekach posługa diakonów była coraz bardziej związana z liturgią, a zwłaszcza z Eucharystią.

W Kościele rozróżniamy dzisiaj dwie formy diakonatu: przejściowy i stały. Diakonat przejściowy stanowi pewien etap przygotowawczy przed święceniami kapłańskimi (prezbiteratu), zazwyczaj ma to miejsce na ostatnim roku w seminarium duchownym. Natomiast diakonat stały, który został przywrócony po Soborze Watykańskim II, koncentruje się przede wszystkim na duszpasterstwie parafialnym, gdzie wspomagają prezbiterów.

Do zadań diakonów należy przede wszystkim sprawowanie czynności liturgicznych w czasie Eucharystii, w udzielaniu chrztu, asystowaniu i błogosławienie małżeństw, udzielanie sakramentaliów, przewodniczenie obrzędom pogrzebu, głoszenie Słowa Bożego, udział w Radach Duszpasterskich. Trzeba jednak zaznaczyć, że diakon jest przeznaczony do pomocy i służenia, stąd pojęcie kapłana zarezerwowane jest biskupom i prezbiterom, które są stopniami uczestniczenia w kapłaństwie.

Diakonów w czasie czynności liturgicznych można rozpoznać po stroju, który nieco przypomina ornat i nosi nazwę dalmatyki oraz stule przepiętej w poprzek.

Moje posługiwanie jako diakona trwa już prawie rok. Muszę przyznać, że cały ten okres stanowi dla mnie nieustannie jedno wielkie potwierdzenie Bożej obecności. Kazania, asystowanie przy Eucharystii i wiele innych, początkowo były dla mnie trudne, chociaż przynosiły wiele radości i pokoju. Kiedyś usłyszałem takie słowa, że diakon to ktoś taki, kto musi się nauczyć wsłuchiwać się w bicie Jezusowego Serca, wchodząc w sferę Jego zainteresowań, planów i tęsknot. To przejmować troski i nadziei Jezusa na siebie.

Od połowy lutego tego roku, Amerykańskiej Częstochowie, odbywam tzw. praktyki diakońskie, w czasie których mam możliwość wypływania na głębie ludzkich serc. Tutaj, poza seminarium duchownym w Krakowie na Skałce, mogę bardziej odkrywać piękno tego posługiwania, czy to przez katechezę w szkole polskiej, dzielenie się Słowem Bożym z pielgrzymami, czy dzielenie radości życia zakonnego w tutejszej wspólnocie.

Wraz ze mną, do święceń kapłańskich, przygotowuje się również 11 moich współbraci, którzy również są rozsiani po świecie (Niemcy, Francja, Słowacja, Chorwacja i Polska). Proszę Was o modlitwę w naszej intencji, byśmy jak najlepiej wypełnili powołanie,  którym nas Pan obdarzył, nie sprzeniewierzyli się mu i byśmy przynieśli obfite owoce.