Paulińscy mnisi posługujący w USA, uczestniczyli w rekolekcjach, które zostały zorganizowane podczas pielgrzymki do Egiptu i Ziemi Świętej w dniach 18-30 października 2009 r.

Ojcowie i Bracia z Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika posługujący w Stanach Zjednoczonych uczestniczyli w rekolekcjach, które miały miejsce podczas pielgrzymki do miejsc świętych. Każdy zakonnik pauliński zobowiązany jest raz w roku uczestniczyć w rekolekcjach, czyli czasie poświęconym na odnowie duchowej poprzez modlitwę, konferencje oraz spowiedź. Połączenie rekolekcji i pielgrzymki pozwoliło na doświadczenie przez zakonników Boga żywego, miejsc po których chodził Jezus i radości przebywania razem. W rekolekcjach pielgrzymkowych wzięło udział 12 zakonników, z klasztorów i domów zakonnych w Ameryce Północnej. Towarzyszył nam także Włodzimierz Woźniak, pilot wycieczek zagranicznych.

Pielgrzymkę można podzielić na dwie części. Pierwsza część, jest to czas spędzony w Egipcie, podczas którego oprowadzał nas Maged Nabil, chrześcijanin mieszkający w Kairze. Maged przybliżył nam historię, tradycję, kulturę i sytuację chrześcijan w tej części świata. Egipt państwo położone w północno-wschodniej Afryce z półwyspem Synaj w zachodniej Azji, otoczony jest przez Morze Śródziemne na północy i Morze Czerwone na wschodzie zachwycające swym pięknem i otwartością mieszkańców. Egipt zdumiewał kontrastami biedy i bogactwa, okazałymi piramidami i wynalazkami techniki. Stolica Egiptu – Kair, w którym zatrzymaliśmy się, jest największym miastem Afryki. Czasem zaskakiwał zatłoczonymi alejkami i warunkami życia mieszkańców. Pomiędzy budynkami na terenie Kairu, dostrzec można charakterystyczne wieże meczetów, z których rozchodzi się nawoływanie do modlitwy. W Egipcie mogliśmy zobaczyć m.in. monumentalne piramidy, unikatowe przedmioty z czasów faraona i wytwórnie papirusów. Jednak najbardziej wyczekiwanym momentem była wizyta w klasztorze św. Pawła Pierwszego Pustelnika. Na egipskim wybrzeżu Morza Czerwonego osiedlili się mnisi koptyjscy i prowadzą tam pustelniczy tryb życia. Z Kairu wyjechaliśmy z samego rana, czekała nas bowiem prawie czterogodzinna droga, przy przekraczaniu kolejnych granic administracyjnych odbywały się kontrole ze względu na bezpieczeństwo. Po przybyciu na miejsce pierwsze nasze kroki skierowaliśmy do miejsca, w którym znajduje się sarkofag z ciałem Pawła z Teb, tam też została odprawiona Eucharystia pod przewodnictwem O. Józefa Olczaka - prowincjała Zakonu Paulinów w USA.

Święty Paweł z Teb (ur. w 228 w Tebach w Egipcie, zm. w 341) – pierwszy pustelnik chrześcijański, patron Zakonu Paulinów. Jego żywot został spisany przez św. Hieronima w latach 374-379. Paweł pochodził z bogatej rodziny. Wcześnie został osierocony i stał się właścicielem dużego spadku. Gdy miał ok. 20 lat rozpoczęły się prześladowania chrześcijan za panowania Decjusza. Po dwóch latach prześladowania zakończyły się, ale Paweł pozostał na pustyni. Postanowił resztę życia spędzić w samotności na modlitwie. Mieszkał w jaskini, żywił się owocami, daktylami i chlebem, który przynosił mu kruk, a według niektórych przekazów ubranie miał z zrobione z palmowych liści. Gdy Paweł miał ponad sto lat, odwiedził go św. Antoni. Kruk, który zawsze przynosił świętemu Pawłowi połówkę chleba, tego dnia przyniósł cały. Gdy Paweł Eremita zmarł, Antoni pochował go na pustyni w dole wykopanym przez dwa lwy. Według tradycji każdy wchodzący do świątyni musi zdjąć buty. Na ścianach jaskini, w której znajduje się kaplica, okopcone od lampek oliwnych freski przedstawiające świętych zachęcają do życia przepełnionego modlitwą i ascezą. Codziennie od czwartej rano mnisi śpiewają psalmy w jaskini Pawła Pustelnika. W świątyni na suficie dostrzec można powieszone strusie jajka, symbol zmartwychwstania. Pod murem klasztoru ogródek. Łaszą się po dziedzińcu koty, w górze dostrzegamy kruki.

W czasie oprowadzania przez mnicha Arseniusza, zostajemy poczęstowani chlebkami, jakie są wypiekane w klasztornej kuchni. Nie zabrakło oczywiście zaproszenia na herbatę i serdecznych rozmów. Wokół klasztoru rozciąga się pustynia, biały pył, gdzieniegdzie widać zielone krzaki i palmy. W Egipcie chrześcijan można poznać między innymi po tym, że na przegubie prawej dłoni mają wytatuowany równoramienny krzyż. Mnisi, których spotkaliśmy w klasztorze takowe znaki również posiadają. Koptowie używają języka arabskiego, choć nie pochodzą od Arabów - są potomkami rdzennych mieszkańców Egiptu, zamieszkujących ten kraj jeszcze przed muzułmańskim podbojem.

Przygotowania do pielgrzymki – mówi Ojciec Prowincjał Zakonu Paulinów w USA O. Józef Olczak, trwały od pięciu miesięcy. Było wspaniale. Bóg nam błogosławił przez czas spędzony razem. Pogłębienie duchowości przez cnoty braterskie m.in. cierpliwość, życzliwość pozwoliła nam kroczyć drogami naszego Pana Jezusa Chrystusa. Najbardziej podczas pielgrzymki urzekła mnie gościnność w klasztorze św. Pawła Pierwszego Pustelnika. Mnisi Koptyjscy przyjęli nas bardzo serdecznie. Pragnienie bycia w miejscu gdzie żył nasz Patryjarcha było w moim sercu od nowicjatu, czyli od 50 lat. Mogłem zobaczyć jak wygląda pustynia.

Drugą część naszych rekolekcji odbywaliśmy w Izraelu. Pod przewodnictwem Sylvi Myers - wyznania żydowskiego.

Jerozolima największe miasto Izraela, leży wśród gór Judei, rozciągających się pomiędzy Morzem Śródziemnym a Morzem Martwym, posiada długowiekową historię i stanowi centralny punkt dla judaizmu, chrześcijaństwa i islamu. W Izraelu nawiedzaliśmy miejsca biblijne, chodziliśmy śladami Maryi, Jezusa i Jego uczniów. Nazaret, Ain Karin, Jerycho, Tyberiada, Galilea, Kana Galilejska, Góra Błogosławieństw, Cezarea czy wspólna droga krzyżowa i Msza Święta w w Bazylice Bożego Grobu stanowi niezapomniane doświadczenia odkrywanych prawd wiary na nowo. Betlejem i Grota Narodzenia Jezusa oraz Pole Pasterzy to miejsca gdzie również wznosiliśmy nasze modły o pokój w sercach ludzkich i na całym świecie. Miejsca, które podczas wykładów z Teologii Biblijnej, zapewne u niejednego kleryka budzą w wyobraźni obrazy stały się rzeczywistością. Mowa jest o Qumram, ruiny starożytnej osady położonej w odległości 1 km na północny zachód od brzegu Morza Martwego, na pustyni Judzkiej w środkowym Izraelu. W okolicznych jaskiniach znaleziono w latach 1947-1956 liczne rękopisy z tego okresu, zwane od nazwy osady rękopisami z Qumran.

Będąc przy Ścianie Płaczu, byliśmy również świadkami uroczystości Bar micwy. Ściana Płaczu jest jedyną zachowaną do dnia dzisiejszego pozostałością Świątyni Jerozolimskiej. W chwili obecnej jest to najświętsze miejsce judaizmu. Ściana Płaczu jest częścią świątyni Jerozolimskiej, nazwa pochodzi od żydowskiego święta opłakiwania zburzenia świątyni przez Rzymian, obchodzonego corocznie w sierpniu. Wierni zgodnie z tradycją wkładają między kamienne ściany karteczki z prośbami do Boga. Na placu modlitewnym  chłopcy w towarzystwie swoich krewnych płci męskiej, przy śpiewie, muzyce i dźwiękach z rogu celebrowali wkroczenie chłopca w życie dojrzałe. Bar micwa to uroczystość żydowska, obchodzona od XIV w. Podczas takiej uroczystości chłopiec żydowski staje się pełnoletni wobec prawa. Pierwszego dnia po 13 urodzinach chłopców uznaje się za dorosłych (tj. zdolnych do przestrzegania przykazań Prawa Mojżeszowego). Od tego czasu są odpowiedzialni przed Bogiem za swe czyny. Mogą brać pełny udział w uroczystościach religijnych, odbywających się w synagodze. Podczas uroczystości bar micwy chłopcy wzywani są po raz pierwszy do odczytania fragmentu tory oraz wygłoszenia do niej komentarza. Chłopcu zakłada się wtedy tefilin, czyli "filakteria" - małe, skórzane pudełeczka, które zawierają napisane na pergaminie wersety tory. Jedno z takich dwóch pudełeczek znajduje się na czole, a drugie przymocowane jest do lewego ramienia. Oznacza to, że chłopiec oddaje się na służbę Bogu wolą, czynem i rozumem. Wtedy otrzymuje również od rabina torę i modlitewnik.

Jedną z niezapomnianych „Bożych atrakcji” przygotowanych przez organizatorów była Msza św. sprawowana na statku. Na Morzu Galilejskim, które było również świadkiem obecności Mesjasza, w łodzi, która jest repliką łodzi używanej przez Jezusa do połowu ryb została odprawiona Eucharystia dziękczynna za dar powołania kapłańskiego, zakonnego i Jubileuszu Zakonu Paulińskiego.

Codzienna wspólna Eucharystia, modlitwa brewiarzowa, różaniec, Koronka do Bożego Miłosierdzia, rozmowy i indywidualna medytacja były niejako skrzydłami, które unosiły nas po niebieskich szlakach. Przeświadczeni o obecności Maryi, Królowej Pustelników, każdy dzień był dla nas okazją do stawania się na wzór Pokornej Służebnicy Pana.

Trwając w Roku Kapłańskim, rekolekcje podczas pielgrzymowania są również wspaniałą okazją do pogłębienia swojej więzi z Najwyższym Kapłanem, wiedzy i mądrości, która płynie z krzyża Jezusa Chrystusa. Rekolekcje w czasie, których konferencje głoszą współbracia, pielgrzymi różnych wyznań przybywający do Ziemi Świętej czy też piękno stworzonego świata będzie zapewne dobrą motywacją by zmierzać drogami świętości.

The annual retreat of the American Province of the Pauline Fathers and Brothers this year, as pilgrims, took place in the Holy land and Egypt from October 13^th to the 30^th. Every year each Pauline monk is required to make a six day retreat. During this yearly retreat each monk is given an opportunity to draw closer to God and is encouraged by the love of God to appreciate the members of the community in the Order.

During this year’s retreat and pilgrimage to the Holy Land, where they were able to visit Jerusalem and the places where Jesus walked and lived with his apostles and Mother Mary, the monks also went to roots of their Order in Egypt to the Monastery of Saint Paul the First Hermit to learn the culture, history and Christian condition in Cairo. The reason for this visitation was to commemorate the beginnings of the order of Saint Paul and also recognition by the Holy See eight hundred years ago.

During this pilgrimage and retreat the Pauline Fathers and Brothers prayed in thanksgiving for their community and for all benefactors living and deceased.

Click here to see more pictures...