The Gospel (Mt 9:9-13)

As Jesus passed on from there, he saw a man named Matthew sitting at the customs post.
He said to him, “Follow me.” And he got up and followed him. While he was at table in his house,
many tax collectors and sinners came and sat with Jesus and his disciples. The Pharisees saw this and said to his disciples, “Why does your teacher eat with tax collectors and sinners?” He heard this and said, “Those who are well do not need a physician, but the sick do. Go and learn the meaning of the words, ‘I desire mercy, not sacrifice.’ I did not come to call the righteous but sinners.”

Miasteczko Kafarnaum leżało przy trakcie handlowym prowadzącym z Egiptu do Damaszku na pograniczu tetrarchii Heroda Antypasa i Heroda Filipa, posiadało swoją placówkę celną. Poborcy - byli oni ludźmi pogardzanymi i znienawidzonymi przez samych obywateli za zdzierstwa, jakich się w wielu przypadkach dopuszczali. Rabini stawiali poborców podatkowych na równi z mordercami i rozbójnikami, aprobowali okłamywanie ich, aby uniknąć płacenia podatków. W tamtejszej mentalności uważano, że takie osoby nie mogą należeć do królestwa mesjańskiego. Gdy Jezus ujrzał człowieka siedzącego w komorze celnej, celnika który nazywał się Mateusz (dar Boga), wyłamał się ze schematu postępowania faryzejskiego mędrca, jednak nie po to, aby obalić judaizm, ale by uratować członków społeczeństwa coraz bardziej spychanych na margines. Chrystus zaprasza Mateusza prostym "Pójdź za Mną". Wezwanie to oznacza przyłącz się do mnie, aby Mi wszędzie towarzyszyć i słuchać Mnie. Odpowiedź była natychmiastowa i pozytywna, bez żadnych zastrzeżeń "wstał i poszedł za Nim". Nie było to jednak powołanie tylko na ucznia, ale zaproszenie do wejścia do królestwa niebieskiego.  

Like most feasts of Mary, it is closely connected with Jesus and his saving work. The more visible actors in the visitation drama (see Luke 1:39-45) are Mary and Elizabeth. However, Jesus and John the Baptist steal the scene in a hidden way. Jesus makes John leap with joy - the joy of messianic salvation. Elizabeth, in turn, is filled with the Holy Spirit and addresses words of praise to Mary - words that echo down through the ages.

It is helpful to recall that we do not have a journalist’s account of this meeting. Rather, Luke, speaking for the Church, gives a prayerful poet’s rendition of the scene. Elizabeth’s praise of Mary as “the mother of my Lord” can be viewed as the earliest Church’s devotion to Mary. As with all authentic devotion to Mary, Elizabeth’s (the Church’s) words first praise God for what God has done to Mary. Only secondly does she praise Mary for trusting God’s words.

Then comes the Magnificat (Luke 1:46-55). Here Mary herself (like the Church) traces all her greatness to God. 

Read more... 

        Codziennie ocieramy się o podziały, rozdarcia, waśnie, wojny domowe i światowe, bez broni palnej i z użyciem bomb. Widzimy i słyszymy krzywdzonych. Przemoc już się nie ukrywa. Wydaje się czasem, że tryumfuje. Niepokój z siłą nas osacza i próbuje różnymi drogami zawładnąć naszym sercem i umysłem. Znajduje coraz nowsze kanały, by poszerzać terytorium swego panowania. Często stajemy bezradni wobec diagnozy: jestem pełen lęku, drażliwy, rozbity, nerwowy. Dlatego szukamy poradników, doradców, przewodników, uzdrowicieli. Doświadczając chaosu, pragniemy harmonii, nie znosząc hałasu, szukamy ciszy, wobec krzyku tęsknimy za łagodnością. W rywalizacji ze zwariowanym tempem czasu zwalniamy rytm kroków. Jakże bardzo jesteśmy spragnieni pokoju...