Już za kilka dni, 15 kwietnia przybędzie na
amerykańską ziemię Namiestnik Jezusa
Chrystusa, Piotr naszych czasów - Ojciec Święty Benedykt XVI dlatego
zapewne wszyscy Amerykanie - ludzie wielu
narodowości i wyznań, a w sposób szczególny Polonia amerykańska przygotowują
się na to spotkanie serc, kiedy to sam Jezus Chrystus poprzez swojego następcę
tutaj na ziemi będzie nas uczył jak żyć nadzieją, gdyż tegorocznym hasłem
pielgrzymki do Stanów Zjednoczonych Ameryki jest "Chrystus naszą nadzieją", w nawiązaniu do encykliki "Spe salvi". A
patrząc na dwujęzyczne logo - po angielsku i hiszpańsku - przygotowane przez
dyrektorka wydawnictwa Uniwersytetu Katolickiego Ameryki w Waszyngtonie, Donna
Hobson dostrzegamy Benedykta XVI
pozdrawiającego wiernych na tle kopuły bazyliki św. Piotra.
W niedzielę 6 kwietnia 2008 roku podczas Mszy św. o godz 12:30 zgromadzili się bardzo licznie przybyli pielgrzymi, a wśród nich przedstawiciele wspólnot modlitewnych na swojej corocznej pielgrzymce, górale oraz dzieci z Polskiej Szkoły im. Matki Bożej Częstochowskiej w Doylestown, aby wspominać dzień 2 kwietnia 2005 roku kiedy to o godz. 9:37 wieczorem opuścił ziemię Ojciec Święty Jan Paweł II, aby na zawsze zamieszkać w domu naszego Niebieskiego Ojca w niebie. To był pamiętny czas dla wszystkich ludzi ziemi, wielki i pamiętny tydzień całego ówczesnego świata, który mimo obowiązków, zabiegania zatrzymał się i trwał na modlitwie. Ludzie wszystkich krajów, kultur, wyznań podawali sobie ręce wznosząc je ku niebu w jednej i tej samej intencji. Zniknęły granice państw, zniknęły poglądy i dążenia – wszystko to zamilkło i zaszło na margines, a wszyscy staliśmy wobec tajemnicy przechodzenia z życia do życia Kogoś kogo tak bardzo kochaliśmy, Kogoś – kto poprzez tajemnicę swojego przechodzenia do Domu Ojca uczynił na
świecie jedno państwo – Państwo Bożej miłości.
Dzisiejsze czuwanie przed niedzielą Miłosierdzia Bożego, to okazja do refleksji nad tym, co ostatecznie jest dla mnie podstawą radości i nadziei. W świecie, w którym tak wiele już się zawaliło i tak wiele zawiodło, uciekamy się do Bożego Miłosierdzia, prosząc o Miłosierdzie dla nas i całego świata. To jest źródło naszej najgłębszej nadziei i naszego trwałego pokoju. Budowanie na czym innym okazało się nietrwałe. Czyż świat nie dostrzega, że bez Bożego Miłosierdzia chyli się on ku nieuchronnemu upadkowi? Czyż my sami tak bardzo ślepi jesteśmy, że nie widzimy, że jedynym ratunkiem dla zdezorientowanej i bardzo często zdeprawowanej ludzkości jest ucieczka do tegoż właśnie niezgłębionego oceanu Bożego Miłosierdzia?
Trzeba oddać się Jezusowi poprzez adorację, modlitwę szczególnie tą różańcową. On da nam Ducha Miłości, którym sam był ogarnięty. On napełni serce miłością i da mu niezwykłą siłę. Wówczas będziemy potrafili patrzeć z miłością i z miłością słuchać. Wówczas będziemy potrafili władać językiem miłości. Wtedy także będziemy w stanie dosięgnąć naszego bliźniego dłonią braterstwa, pójść do potrzebującego i służyć mu w potrzebie. Takiego spojrzenia uczy nas święta naszych czasów, Faustyna Kowalska, gdy się modli: "Niech ten największy przymiot Boga, to jest niezgłębione miłosierdzie Jego, przejdzie przez serce i duszę moją do bliźnich" – takie jest jej rozumowanie i pragnienie. To Jego miłosierdzie i miłość w nas obecna ma przechodzić do bliźnich. Oto zadanie dla nas, ludzi świętujących zmartwychwstanie naszego najlepszego Przyjaciela Jezusa Chrystusa.
Święta siostra Faustyna Kowalska otrzymała polecenie wprowadzenia uroczystego święta ku czci Bożego Miłosierdzia podczas pierwszego objawienia, które miało miejsce w Płocku 23 lutego 1931 roku. Pan Jezus mówił wówczas do siostry Faustyny: Ja pragnę, aby było Miłosierdzia święto. Chcę, aby ten obraz, który wymalujesz pędzlem, żeby był uroczyście poświęcony w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, ta niedziela ma być Świętem Miłosierdzia. Pragnę, aby kapłani głosili to wielkie Miłosierdzie Moje względem dusz grzesznych. Niech się nie lęka zbliżyć do mnie grzesznik. Palą Mnie płomienie Miłosierdzia, chcę je wylać na dusze ludzkie (Dzienniczek, 49-50). Zaznaczono w Dzienniczku, że Zbawiciel aż 23 razy mówił o święcie Bożego Miłosierdzia, łącząc z tym obietnice dla nas grzesznych ludzi.
Ta dzisiejsza uroczystość, którą w Amerykańskiej Częstochowie rozpoczęliśmy Mszą św. o godz. 2:30 po południu pod przewodnictwem J. Eks. Ks. Bp. Mitchella T. Różańskiego z Baltimore ma ukazać światu potęgę Bożego Miłosierdzia jako ratunek i lekarstwo w zwalczaniu tak licznych naszych grzechów – mówił w homilii nasz dostojny gość. Przez tę uroczystość możemy bardziej przybliżyć się do miłosiernego Boga – mówił Ks. Biskup. Dzięki tej uroczystości ludzie bardziej zaufają Jezusowi, Bożemu Miłosierdziu niż sobie. Polecona przez Chrystusa uroczystość może przyczynić się też do przyjęcia Ewangelii przez tych, którzy jej jeszcze nie znają, ale też dopomoże w powrocie do Boga grzesznikom. Ta niedziela – Bożego Miłosierdzia jako osobne święto ukazuje nam w całości dar Bożego Miłosierdzia, dar jaki Zmartwychwstały ma dla każdego z nas...
Do not let your hearts be troubled. You have faith in God; have faith also in me. In my Father's house there are many dwelling places. If there were not, would I have told you that I am going to prepare a place for you? And if I go and prepare a place for you, I will come back again and take you to myself, so that where I am you also may be. Where I am going you know the way." Thomas said to him, "Master, we do not know where you are going; how can we know the way?" Jesus said to him, "I am the way and the truth and the life. No one comes to the Father except through me. If you know me, then you will also know my Father. From now on you do know him and have seen him." Philip said to him, "Master, show us the Father, and that will be enough for us." Jesus said to him, "Have I been with you for so long a time and you still do not know me, Philip? Whoever has seen me has seen the Father. How can you say, 'Show us the Father'? Do you not believe that I am in the Father and the Father is in me? The words that I speak to you I do not speak on my own. The Father who dwells in me is doing his works. Believe me that I am in the Father and the Father is in me, or else, believe because of the works themselves. Amen, amen, I say to you, whoever believes in me will do the works that I do, and will do greater ones than these, because I am going to the Father.
