Kiedy zmarł Jan Paweł II, chyba nikt nie miał wątpliwości, że najwierniejszym świadkiem jego życia jest kard. Stanisław Dziwisz. Przez niespełna 40 lat służył wiernie u boku, najpierw Karola Wojtyły, później Jana Pawła II. Tak jak w książce „Świadectwo” ukazana jest opowieść autentycznego świadka o tym, co w życiu Karola Wojtyły było najważniejsze: troska o Kościół i umiłowanie każdego człowieka niezależnie od koloru skóry, narodowości, statusu społecznego, czy wyznania. Kardynał skrupulatnie przedstawia działalność i nauczanie Jana Pawła II. Opisuje jak wyglądał dzień następcy Św. Piotra wypełniony modlitwą i pracą do granic możliwości.
22 czerwca 2008 r., w
Doylestown - Pennsylvania, w Duchowej Stolicy Polonii Amerykańskiej gościł Ks.
Stanisław Kardynał Dziwisz.
Msza Święta, której przewodniczył Kard. Dziwisz Metropolita Krakowski rozpoczęła
się o godz. 12:30, zgromadziła rzesze wiernych z różnych stron Stanów
Zjednoczonych. Witając zacnego gościa w Duchowej Stolicy Polonii Amerykańskiej
ojciec prowincjał Zakonu Paulinów w USA, o. Krzysztof Wieliczko powiedział "Czekaliśmy
tak wiele lat, dzisiaj nasze marzenia i tęsknoty się spełniły. Jesteś wśród nas
księże kardynale, dziękujemy bardzo serdecznie z głębi naszych serc. W Tobie
widzimy Sługę Bożego Jana Pawła II. Ty Go najbardziej znałeś, bo przez tak
wiele lat miałeś możliwość, być razem z nim". Zgromadzeni wierni gromkimi
brawami przywitali Kardynała Dziwisza, wyrażając swoją wdzięczność za obecność i
posługę, jaką Kard. Dziwisz pełnił dla Jana Pawła II.
wygłoszona 22 czerwca 2008
podczas Mszy św. o godz. 12:30 w Amerykańskiej Częstochowie
Czcigodni Ojcowie i Bracia Paulini – gospodarze Sanktuarium Matki Bożej Częstochowskiej na ziemi amerykańskiej, Drodzy Bracia w kapłaństwie, Szanowni Przedstawiciele stowarzyszeń i organizacji polonijnych, Drodzy Rodacy, Drodzy Bracia i Siostry!
1. «Ucieszyłem się, gdy mi powiedziano: „Pójdziemy do domu Pana”» (por. Ps 122 [121], 1). Zapożyczam te słowa od Psalmisty, by wyrazić moją ogromną radość, że podczas mojej podróży do Kanady i Stanów Zjednoczonych mogę przybyć do domu naszego Pana, który jest również domem Jego Matki – Najświętszej Maryi Panny. Dotychczas dotarłem tu dwa razy, towarzysząc Księdzu Kardynałowi Karolowi Wojtyle w jego podróżach na kontynent amerykański w 1969 i 1976 roku. Zachowuję głęboko w sercu pamięć o tamtych chwilach. Dziś przybywam jako arcybiskup metropolita krakowski. Zostałem nim z woli Ojca Świętego Benedykta XVI dwa miesiące po błogosławionej śmierci Jana Pawła II, uświadamiając sobie z przejęciem, jak wielkich miałem poprzedników. Staram się pełnić powierzone mi pasterskie zadanie, licząc na modlitewne wsparcie ludu Bożego, a zwłaszcza na wsparcie z nieba Sługi Bożego Jana Pawła II. Liczę również na wasze wsparcie! Liczę na waszą modlitwę i na waszą życzliwość!
Hermits lived on Mount Carmel near the Fountain of Elijah (northern Israel) in the 12th century. They had a chapel dedicated to Our Lady. By the 13th century they became known as “Brothers of Our Lady of Mount Carmel.” They soon celebrated a special Mass and Office in honor of Mary. In 1726 it became a celebration of the universal Church under the title of Our Lady of Mount Carmel. For centuries the Carmelites have seen themselves as specially related to Mary. Their great saints and theologians have promoted devotion to her and often championed the mystery of her Immaculate Conception.
St. Teresa of Avila called Carmel “the Order of the Virgin.” St. John of the Cross credited Mary with saving him from drowning as a child, leading him to Carmel and helping him escape from prison. St. Theresa of the Child Jesus believed that Mary cured her from illness. On her First Communion she dedicated her life to Mary. During the last days of her life she frequently spoke of Mary.
Dzisiejsze wspomnienie zwraca nas ku Maryi objawiającej się na górze Karmel, znanej już z tekstów Starego Testamentu - z historii proroka Eliasza (1 Krl 17, 1-2 Krl 2, 25). W XII wieku po Chrystusie do Europy przybyli, prześladowani przez Turków, duchowi synowie Eliasza, prowadzący życie kontemplacyjne na Karmelu. Również w Europie spotykali się z niechęcią. Jednakże Stolica Apostolska, doceniając wyrzeczenia i umartwienia, jakie podejmowali zakonnicy, ułatwiała zakładanie nowych klasztorów.
Szczególnie szybko zakon rozwijał się w Anglii, do czego przyczynił się m.in. wielki czciciel Maryi, św. Szymon Stock, szósty przełożony generalny zakonu karmelitów. Wielokrotnie błagał on Maryję o ratunek dla zakonu. W czasie jednej z modlitw w Cambridge, w nocy z 15 na 16 lipca 1251 r., ujrzał Bożą Rodzicielkę w otoczeniu Aniołów. Podała mu Ona brązową szatę, wypowiadając jednocześnie słowa: Przyjmij, synu, szkaplerz twego zakonu, jako znak mego braterstwa, przywilej dla ciebie i wszystkich karmelitów. Kto w nim umrze, nie zazna ognia piekielnego. Oto znak zbawienia, ratunek w niebezpieczeństwach, przymierze pokoju i wiecznego zobowiązania.
